اوتیسم نوعی اختلال رشدی از نوع روابط اجتماعی است که با رفتارهای ارتباطی، کلامی غیرطبیعی مشخص می‌شود. علائم این اختلال تا پیش از سه سالگی بروز می‌کند و علّت اصلی آن ناشناخته‌است. این اختلال در پسران شایع‌تر از دختران است. وضعیت اقتصادی، اجتماعی، سبک زندگی و سطح تحصیلات والدین نقشی در بروز درخودماندگی ندارد. این اختلال بر رشد طبیعی مغز در حیطه تعاملات اجتماعی و مهارت‌های ارتباطی تأثیر می‌گذارد. کودکان و بزرگسالان مبتلا به اوتیسم، در ارتباطات کلامی و غیر کلامی، تعاملات اجتماعی و فعالیت‌های مربوط به بازی، مشکل دارند. این اختلال، ارتباط با دیگران و دنیای خارج را برای آنان دشوار می‌سازد. در بعضی موارد رفتارهای خودآزارانه و پرخاشگری نیز دیده می‌شود. در این افراد حرکات تکراری (دست زدن، پریدن) پاسخ‌های غیرمعمول به افراد، دل‌بستگی به اشیا و یا مقاومت در مقابل تغییر نیز دیده می‌شود و ممکن است در حواس پنجگانه (بینایی، شنوایی، بساوایی، بویایی و چشایی) نیز حساسیت‌های غیر معمول دیده شود. هستهٔ مرکزی اختلال در درخودماندگی، اختلال در ارتباط است. در این میان اما برخی خانواده فکر می کنند، تزریق واکسن‌های سه‎‌گانه، می تواند باعث ایجاد اوتیسم گردد و به همین دلیل هم، مانع تزریق این واکسن به کودکان خود می شوند.

اما تحقیق جدید حاکی از آن است که هیچ ارتباطی بین واکسن علیه سرخچه، سرخک و اوریون (که واکسن سه‌گانه نامیده می‌شود) و بیماری اوتیسم وجود ندارد.

محققان میگویند اگرچه تحقیقات متعدد نشان دهنده این است که واکسیناسیون عامل اوتیسم نیست، اما هنوز برخی والدین معتقدند که واکسیناسیون و اوتیسم به هم مرتبط‌ند و در نتیجه واکسینه نکردن کودکان‌شان را انتخاب می‌کنند.

در این تحقیق محققان اطلاعات سلامت و تاریخچه واکسیناسیون حدود 96هزار کودک که همگی دارای سابقه فامیلی بودند را مورد آزمون قرار دادند. محققان یافتند که هیچ ارتباطی بین دریافت واکسن سه گانه و پیشرفت اوتیسم حتی در کودکانی که افزایش خطر ابتلا به اوتیسم به دلیل سابقه فامیلی در آنها وجود داشته، یافت نمی‌شود.

تحقیق‌های دیگر نشان دهنده این بود که سابقه فامیلی اوتیسم، عامل خطری برای ابتلا به این بیماری است.

محققان خواهان مشاهده اطلاعات بیشتر در مورد واکسن سه گانه و خطر ابتلا به اوتیسم بودند. دکتر«آنجلی جین» سردبیر مقاله و عضو گروه «لوین» موسسه مشاوره و مراقبت های سلامت در «فالز چرچ ایلت» ویرجینیا می‌گوید: دلیل این مطالعات بیشتر این است که علی‌رغم اینکه تحقیق اخیر نشان دهنده این بود که هیچ ارتباطی بین واکسن سه گانه و اوتیسم نیست، ولی هنوز والدین اعتقاد به مرتبط بودن واکسن و بیماری اوتیسم داشتند. وی می‌افزاید: مخصوصا والدینی که اکنون کودکان مبتلا به اوتیسم دارند، بیشتر بر این عقیده پافشاری می‌کنند.

محققان همچنین دریافتند که در واقع میزان واکسیناسیون سه گانه در بین کودکانی که سابقه فامیلی اوتیسم داشتند از کودکانی که سابقه فامیلی نداشتند کمتر است.

محققان می گویند: هرچند تحقیق جدید دلایل تفاوت در میزان واکسیناسیون سه گانه را مورد آزمون قرار نداده است ولی کاوش‌های قبلی حاکی از این است که برخی والدین که کودک مبتلا به اوتیسم دارند و واکسیناسیون را مقصر می‌دانند، تصمیم می‌گیرند تا فرزندان بعدی خود را واکسینه نکنند.

دکتر«توماس فرزیر» مدیر مرکز کلینیکی اوتیسم در کلیولند که در انجام تحقیق جدید شرکت نداشته است، می‌گوید: تحقیق جدید نشان می‌دهد که در خانواده هایی با استعداد ابتلا به اوتیسم، هیچ گونه افزایش خطر ابتلا به اوتیسم مرتبط با واکسن سه گانه مشاهده نشده است.

کاوش‌های وسیع فراوانی وجود دارد که نشان می‌دهد واکسن سه گانه باعث ابتلا به اوتیسم نمی‌شود. بطور مثال در بازبینی مطالعات منتشر شده توسط کتابخانه «کوچرین» در سال 2012 که شامل حدود 15 میلیون کودک می‌شود، می‌بینیم که محققان هیچ رابطه‌ای بین اوتیسم و این واکسن نیافته‌اند.

در بررسی دیگری که در مجله «واکسن» در سال 2014 منتشر شده، محققان نتایج مطالعات قبلی که شامل بیش از 1.26 میلیون کودک بوده را تحلیل کردند و مجدداً هیچ ارتباطی بین این واکسن و اوتیسم نیافتند.

در بررسی 67 مقاله که در مجله طب تخصصی کودکان در سال 2014 منتشر شده است شاهد این هستیم که نویسندگان نتیجه می‌گیرند که شواهد قوی مبتنی بر عدم ارتباط بین واکسن سه گانه و اوتیسم وجود دارد.

«فرزیر» توضیح می‌دهد که چرا برخی والدین علی‌رغم شواهد علمی که خلاف آن را ثابت می‌کند، ممکن است براین باور باشند که واکسن عامل اوتیسم است. «فریزر» به سایت «لیوساینس» می‌‎گوید: متأسفانه یک مشکل روان‌شناختی وجود دارد و مشکل از اطلاعات و مطالعات نیست. بنابرین احتمالاً می‌توانیم بیشتر از صد تحقیق دیگر انجام دهیم ولی نمی‌توانیم رفتار والدین را تغییر دهیم.

فرزیر می گوید: دلیل اعتقاد والدین به اینکه رابطه علت و معلولی بین واکسن و اوتیسم وجود داشته باشد این است که شروع نشانه‌های اوتیسم با زمان واکسیناسیون کودک، همزمان واقع می گردد. اگرچه در حقیقت فقط زمان پیشرفت بیماری در زمان دریافت واکسن است. اما اگر مردم این موضوع را در نظر بگیرند، این نوع وابستگی علت ومعلولی نیز مردود می‌شود. فرزیر می‌گوید: شاید والدینی که ترس از واکسینه کردن فرزندشان دارند، بنا به این دلیل که سلامتی فرزندشان مورد اهمیت است از انجام آن سر باز می‌زنند. وی می‌گوید: به نظرمن، دلیل واقعی این که چرا بحث واکسیناسیون پایان نمی‌پذیرد، ترس بوده و کمبود اطلاعات نیست.

وی افزود: بنابرین والدین این مباحثه را با انتخاب این جمله که «من واکسیناسیون را نمی‌پذیرم» پایان می‌دهند که متأسفانه راه را پیش به نقطه ای می‌برد که امروزه شاهد همه‌گیر شدن بیماری‌هایی مثل سرخک هستیم در صورتی‌که می‌توان با انجام واکسیناسیون از ابتلا به آن‌ها جلوگیری کرد.

این تحقیق در 21 آوریل در مجله انجمن پزشکی آمریکا منتشر شده است.

اصل این مقاله در سایت «لیوساینس» ارائه شده است.

منبع: +

حتما شنیده اید که والدینی که از چاقی فرزندان شان ترس دارند همیشه آنها را از خوردن و نوشیدن چیزهای چاق کننده منع می کنند و برای منع شدید به آنها می گویند اگر فلان چیز را بخوری می میری. شاید این جمله صرفا برای ترساندن بچه ها استفاده می شود و به خودتان می گویید کسی از نوشیدن یا خوردن نخواهد مرد. ولی زنی در اثر نوشیدن زیاد از حد نوشابه واقعا جان خود را از دست داده است. این زن در طول یک روز 2.2 گالن یعنی در حدود 24 قوطی نوشابه نوشیده است. او که 30 سال سن داشته است در اثر نارسایی قلبی جان خود را از دست می دهد. نام او ناتاشا هریس بوده که مرگ او در سال 2010 ماه فوریه در اثر نوشیدن زیاد از حد نوشابه گزارش شده است. البته دیوید کریرار که متخصص نارسایی قلب است بعد از گذشت چند سال پرده از راز و رمز مرگ این زن برمی دارد و در گزارش خود می نویسد : خانم هریس نوشیدنی الکلی مصرف نمی کرده ولی کبد او بسیار بزرگ شده بوده که به دلیل میزان کم پتاسیم در خون او و چرب شدن زیاد از حد کبد به دلیل مصرف زیاد قند بوده است. بدن او از داخل به دلیل این نوشیدنی گازدار قهوه ای رنگ از بین رفته بوده است.  

اگر کارمند سخت کوشی هستید و به کارتان توجه دارید، بدانید که به راحتی این حالت از کنترل شما خارج می شود و خواهید دید که استراحت های کاری و مرخصی هایتان به دلیل مریضی و بیماری پر خواهند شد. شاید فکر می کنید دنیا بدون شما به آخر می رسد، نگران نباشید اینطور نخواهد شد. در کل، بیماری یک علامت است از طرف بدن، که به ما می گوید کمی آرامتر پیش برویم و باید کمی استراحت کنیم. طبق تحقیقات علم پزشکی و روانپزشکی :

«بدن و مغز انسان برای کار بدون استراحت، طراحی نشده اند. در هر 90 تا 120 دقیقه کاری، بدن باید یک استراحت کوتاه داشته باشد. افرادی که در محل کار خود به شدت مشغول هستند برنامه کاری کاملا فشرده ای دارند که باید از طرف رئسای خود به خوبی حمایت شوند، مثلا فرصتهایی را برای آنها فراهم کنند تا کمی استراحت کرده و برنامه های کاری خود را کنترل کنند. مسلما نمی توان کارهای رئیس را کنترل کرد و یا خط مشی محل کار خود را تغییر داد تا حجم کاری کمتر شود، بلکه باید تمرکز را بر روی خودمان بگذاریم تا ببینیم آیا می توانیم جوابگوی وضعیت موجود باشیم؟ »

اگر استراحت را در برنامه کاری خود نگنجانید، بدن خود را زیر بار کار از بین خواهید برد. اجرای تغییر شاید کار سختی باشد ولی استفاده از زمان برای یک استراحت کوتاه آسانتر از کنار گذاشتن شغل برای یک مدت نامعلوم است. در محل کار خود اگر استراحت نهاری دارید حتما از آن استفاده کنید. بعد از 90 تا 120 دقیقه حتی برای نوشیدن یک لیوان آب از پشت میز کار خود بلند شوید. برای یک مدت کوتاه آرام باشید و به هیچ چیزی فکر نکنید. مهمتر اینکه اگر از استراحت خود بزنید، کارکرد و بهره وری خود را پایین آورده اید.