موفقیت – هواخوری

روش جالب کسب درآمد از فضای شهری

بهزاد همایون — Mon, 31 Oct 2016 06:46:02 +0000

همیشه از شرکتهایی که از راههای غیرمعقولی پولسازی میکنن، خوشم می‌آمده. استعدادش رو دارن به جاهایی دقت کنن که هر روزه در برابر چشم همه بوده، ولی راهی برای استفاده ازش به نظرشون نرسیده. شرکت G-style تخصص‌ش در استفاده از فضاهای بی‌مصرف شهری و تجارت با اونهاست.

یکی از راه‌های پولسازی این شرکت باربکیو هست. غذایی که مورد علاقه‌ی همه است، ولی ساکنان کلان شهرها که هر روزه در میان جنگل‌های بتونی تا دیروقت مشغول به کارند یا در خانه‌های کوچکی بدون فضای آزاد زندگی می‌کنن، سالی یکی دو بار بیشتر فرصت خارج شدن از شهر و راه انداختن بساط باربکیو ندارن. شرکت جی‌استایل با هدف قرار دادن این قشر، فروش خوبی پیدا کرده. اونها چشم به فضای پشت بام ساختمانهای اداری، تجارتی یا مسکونی دوختند که در طول شب بی‌مصرف میمونه. با صاحبان ساختمان‌ها قرادادهایی میبندند و این فضا رو ازشون کرایه میکنند و به کسانی که قصد باربکیو کردن در شهر دارند، قرض میدن. هم صاحب ساختمان از اون فضای بی‌مصرف سود مالی می‌بره، هم کسانی که به دنبال تفریح هستن، در هر روز هفته بدون نیاز به طی مسافت طولانی می‌تونن به تفریح‌شون برسن.

نکته‌ی مثبت این سرویس اینه که نیاز نیست هیچ چیزی همراه خود برد. زمان رزرو، نوع گوشت و سبزی‌ای که می‌خواهید رو سفارش می‌دید، شرکت جی‌استایل هم غذا و هم منقل و صندلی و میز رو براتون فراهم می‌کنه. کارمندها عصر پس از پایان کار، با همکاران یا خانواده دست خالی میرن، بعدش هم نیاز به جمع و جور کردن و شستن ظروف نیست و همونطوری ول میکنن و برمیگردند.

انتخاب این ساختمانها با دقت انجام میگیره تا در اطرافشون ساختمانهای مسکونی نباشه و دود و سر و صدای جمع، آسایش ساکنان ساختمانهای دیگه رو بهم نزنه.

نویسنده: سپهر نیلگون +

افسانه مثبت بودن

بهزاد همایون — Sat, 15 Oct 2016 04:50:52 +0000

“اومد توی دفترم و گفت که راستش سرطان گرفتم آقای دکتر و شیمی درمانی از هفته دیگه شروع می‌شه. یه کم حرف زدیم که چی شد و چه جوری فهمیدی و اینها. بعدش پرسیدم حالا می‌خوای مرخصی بگیری؟ گفت نه. می‌ترسم مرخصی بگیرم این تز هیچ وقت تموم نشه. اگه خوب نشم تنها چیزی که از من می‌مونه همین تزه. می‌خوام حتما تموش کنم. وقتی اومد دفاع کنه وسط شیمی درمانی بود. رو پاش نمی‌تونست وایسه ولی یه تز عالی دفاع کرد و یه نمره عالی گرفت. بعدها هم خوب شد و رفت توی صنعت و شروع کرد به کار. ولی توی اون یه سال انقدر به من چیز یاد داد که هنوز هم یه مقاله بنویسم یه خورده هم به کارش مربوط باشه اسمش رو میارم.”
یک زگیلی است توی این افسانه “مثبت بودن” و “احساسات مثبت” که با هیچ دوا و درمانی چاره نمی‌شود. یعنی طرف کتاب می‌نویسد که مثلا “غول درونتان را بیدار کنید”، بعد تمام اول و آخر استدلالش اینست که صبحها که بیدار می‌شوید لبخند بزنید و فقط به افکار مثبت راه بدهید و افکار منفی را بیرون کنید. نمی گوید که مدام فکر کردن به مبارزه با این افکار منفی، مدام گفتن اینکه چرا من افکار منفی دارم، خودش یک جور فکر منفی است. آدمیزاد می‌افتد توی یک دور باطلی که انتها ندارد، می‌شود کریمر علیه کریمر. مثل آقای اد نورتون فیلم فایت کلاب خودش را کتک می‌زند و فکر می‌کند که از دنیا خورده. بعد آدمیزاد توی مغز دیگران که نیست، فکر می کند که تنها کسی که فکر منفی دارد منم. ترس مال من است، تنفر از زندگی مال من است، خجالتی منم، آن که همیشه حرفهای اشتباهی می‌زند منم، ضعف را من دارم، این منم، آن منم. نتیجه‌اش هم این می‌شود که یک کار درست و درمانی که می‌خواهد شروع کند خودش را از آن بقیه کمتر می‌بیند. فکر می‌کند که آنها هر روز صبح که بیدار می‌شوند با یک لبخند اساسی از توی تخت می‌آیند بیرون، می روند جلوی آینه از پهنای لبخند خودشان لذت می‌برند، بعد هم می‌روند با یک انگیزه عجیبی می‌رسند به کار. چنان انگیزه‌ای که جهان تاب برمی‌دارد در برابر طرف و اذ قال له کن فیکون می‌شود و من هنوز با این افکار منفی دست به گریبانم.
نمی‌داند که اگر برود توی کله هر کدام این “موفق”ها، بالاخره یک فریاد زاری از جایی بلند است. منتها آنها می‌دانند که فکر همان‌قدر عمل را کنترل می‌کند که عمل فکر را. نمی‌گذارند که فلج‌شان کند. یک روتین-ی تعریف می‌کنند و چه شاد باشند و چه غمگین و چه باران ببارد و چه آفتاب بتابد و چه هر روز شیمی درمانی باشد و پوره سیب زمینی، آنچه باید انجام بشود انجام می‌دهند. هر روز هم آن افکار منفی یک سیخونکی بهشان می‌زند، ولی ده دقیقه‌ای که می‌گذرد، درست آن لحظه‌ای که یک اخم کوچکی می‌زند به ابروی آدمیزاد و غرق می‌شود توی کار، افکار منفی هم می‌روند پی کارشان.
یک عده هستند که مدام دارند با افکار منفی کشتی می گیرند. مانده‌اند منتظر تا آن فکر مثبت، آن “انگیزه” برسد تا کار را شروع کنند. بعد یک عده دیگر هستند که یک هدفی تعریف می کنند و با وجود ترس و خجالت و هزار فکر منفی می روند جلو. با سرطان هم کوتاه نمی‌آیند. تا جایی که جسم اجازه می‌دهد دنبال آن هدفند، آخرش هم با هر قدمی که برمی‌دارند به سمت هدف یک بلایی سر آن افکار منفی می‌آورند. “انگیزه” شان هر روز صبح ساعت هشت بعد از ده دقیقه یک ربع کار و گرم کردن مغز خودش شروع می شود.
اگر واقعا هر روز صبح با لبخند از خواب بیدار می‌شوید و فکر می کنید سرور جهانید و شوق زندگی لبریز می‌شود از جام وجود مبارکتان حرفی نیست. خیلی هم عالی. اگر هم واقعا انقدر افکار منفی دارید که لازم است که روانکاو برود آن درون را حسابی بکاود، بازهم حرفی نیست. نه روانشناس و روانکاو هستم و نه رفتن‌شان را عیب می‌دانم. منتها فکر می‌کنم که اکثر آدمها می‌افتند یک جایی بین این دو تا نقطه این طیف. راه را که شروع کنند به یک جایی خواهد رسید، منتها اگر که شروع کنند.

نویسنده: علی فرنود
عنوان از هواخوری

منبع: +

چگونه با جعبه آیزنهاور، کارهای اضافی را انجام ندهیم؟

بهزاد همایون — Mon, 20 Jul 2015 04:30:47 +0000

آیزنهاور آنقدر زندگی پرباری داشت که نمیتوانید تصور کنید. او 34مین رییس جمهور امریکا بود که از سال 1953 تا 1961 ریاست کرد و در طول دوره ریاست‌ش پروژه‌های بزرگی در زمینه وضعیت بزرگراه‌های بین ایالتی امریکا، راه‌اندازی اولین شبکه کامپیوتری (دارپا) (پدر اینترنت کنونی)، راه‌اندازی سازمان NASA و استفاده صلح امیز از دیگر منابع انرژی اتمی انجام گرفت. روش او برای استفاده بهینه از وقت‌ش چه بود؟

قبل از رییس جمهور شدن، او یک افسر پنج ستاره در ارتش امریکا بود. در طول جنگ جهانی دوم به عنوان فرمانده متحدین در اروپا خدمت کرد و مسول برنامه‌ریزی و اجرای تهاجم به افریقای شمالی، فرانسه و آلمان بود. همچنین رییس دانشگاه کلمبیا بود و اولین فرمانده عالی ناتو هم شد. با این حال در اوقات فراغت‌ش گلف بازی می‌کرد و با رنگ روغن نقاشی می‌کشید.

او به طرز شگفت‌انگیزی می‌توانست توانایی‌اش را نه هفتگی یا ماهانه بلکه تا سال‌های سال حفظ کند و تعجبی ندارد روش‌هایی که او برای مدیریت زمان، کارها و بهره‌وری در کارهای‌ش داشت، توسط بسیاری از محققان مطالعه شده باشد.

مشهورترین استراتژی او در حوزه‌ی کارایی امور، جعبه آیزنهاور نام دارد. تنها چیزی که در این روش لازمه، تصمیم‌گیری است که همین الان هم قابل استفاده است. پس بیایید درباره ی اینکه چگونه می‌توان با استفاده از این روش بازدهی بیشتری داشت و طرز کار آن، بیشتر صحبت کنیم

جعبه آیزنهاور: چگونه مفیدتر باشیم؟

استراتژی او برای برای سازماندهی امور و انجام انها بسیار اسان است. (از ماتریکس تصمیم گیری زیر استفاده کنید. کارهای‌تان برطبق این 4 اصل طبقه بندی کنید)

1-اورژانسی ومهم:(کارهایی که سریعا باید انجام دهید)

2-مهم (کارهایی که درزمان دیگری هم میتوان انجام داد)

3-امور کم اهمیت (کارهایی که می‌توان به دیگران محول کرد)

4-اموری که باید از لیست انجام کارها حذف شوند

ویژگی مثبت این ماتریکس این است که میتوان از ان در برنامه های دیگری هم استفاده کرد. مثلا هفتگی (این هفته چگونه وقتم را بگذرانم) یا روزانه (امروز باید چکار کنم).

مثالی از برنامه ریزی‌ای که خودم با استفاده از این جدول کرده‌ام می اورم:

فوری

غیرفوری

مهم

انجام

تهیه و ارسال گزارش مالیات فصلی
تکمیل اظهارنامه

تصمیم‌گیری درباره زمان انجام

تکمیل فرابانک
شنا
بدن‌سازی
رفع مشکلات
فراشارژ

غیر مهم

واسپاریتهیه فهرست سفر
تهیه تم سایت هواخوری

حذف

تماشای تلویزیون
بررسی فیسبوک و …
بررسی هرزنامه‌ها

چیزی که مهم است، کمتر پیش می اید که ضروری باشد و چیزی که ضروری است هم به ندرت مهم است

تفاوت امور ضروری و مهم

کارهای ضروری کارهایی هستند که حتما باید سریعا به انها رسیدگی کنید مثل: ایمیل‌های فوری، تماس‌های ضروری، پیام‌ها و…

امور مهم، کارهایی هستند که در ارزش‌ها و اهداف بلند مدت ما تاثیر دارند

تشخیص این تفاوت‌ها برای کاری که یک بار می‌خواهیم انجام دهیم، آسان است. اما برای کارهای دائمی آسان نیست. دلیل علاقه من به جعبه آیزنهاور، این است که برای تصمیمات ما یک چهارچوب خوب ارائه می‌دهد و کاری به تعداد دفعات انجام ان کار ندارد. تنها قسمت سخت این روش پایبند بودن به ان است. در اینجا مشاهداتی که از عمل به این روش داشته ام می اورم

حذف قبل از انجام

چند سال قبل وقتی در حال مطالعه کتابی در مورد برنامه‌نویسی بودم ، عبارتی جالب به چشمم خورد. «هیچ کدی، سریع‌تر از بی کدی عمل نمیکند» به عبارت دیگر سریع‎ترین راه برای انجام امور، حذف کردن‌ش است! خواه آن کار برنامه نویسی باشد یا کاری که در لیست انجام امورتان است. این راه دلیلی برتنبل شدن شما نیست، بلکه فقط پیشنهادی است تا خودتان را مجبور کنید که تصمیمات سخت بگیرید و کارهایی که شما را به سمت اهداف‌تان پیش نمی‌برد، حذف کنید

بسیاری از اوقات از کلی ابزارهای مدیریت زمان و بهره‌وری استفاده می‌کنیم تا از خودمون نپرسیم «واقعا این کار رو باید انجام بدم؟» مشغول کردن خودتان و اینکه به خودتان بگویید من باید از اینی که الان هستم موثرتر باشم یا اینکه امشب بیشتر از همیشه بیدار بمانم و کار کنم، ساده‌تر از تحمل رنج ناشی از حذف یک کار اضافی است.

به گفته «تیم فریس»: مشغول بودن شکلی از تنبلی است. فکر نکردن و کاریکنواخت

من متوجه شدم که این روش واقعا موثر است به خاطر اینکه به من گوشزد میکند ایا واقعا کاری که در حال انجام‌ش هستم، ضروری است یا نه. به عبارت دیگر، اینطوری من دوست دارم به جای دیوانه‌وار تکرار کردن کردن کار، ببرمش به یک چهارم کارهای حذفی. صادق باشیم: اگربخواهیم تمام کاری را که هرروز وقت‌تان را با آن تلف می‌کنید، دیگه لازم است درباره انجام بهینه کارهای مهم یا ضروری، نکته‌ای گفته بشه.

ایا این کار به من کمک میکند تا به اهدافم برسم؟

یادداشت اخر:اگر هدفتان مشخص نیست حذف کردن اعمال وقت گیر سخت تر خواهد بود بنا به تجربه خودم 2سوال در پس روش Eisenhower وجود دارد که میتواند به روشن سازی این فرایند کمک کند:

1-هدف من چیست؟

2-چه ارزشهایی زندگی من را به پیش می‌برند؟

اینها سوالاتی هستند که من در مرور سالانه زندگی‌ام از خودم میپرسم. پاسخ به این سوالات به من کمک می‌کند تا کارهای زندگی‌ام را دسته‌بندی کنم. چه کارهایی را انجام دهم و کدام‌شان را حذف کنم. وقتی که کارهای ضروری و مهم را از هم تفکیک می‌کنم بسیار آسان‌تر خواهد شد.

روش آیزنهاور، خالی از خطا و اشتباه نیست. اما من این را ابزاری مفید تصمیم گیری و افزایش کارایی‌ام و همچنین حذف رفتارهایی که انرژی ذهنی‌ام را می‌گرفتند، و وقتم را تلف می‌کردند و به ندرت مرا به سمت اهدافم پیش می‌برندند، یافتم. امیدوارم شما هم به خوبی این روش پی ببرید

منبع: +

۵۰ پند زندگی از شخصیت‌های مشهور بچگی

بهزاد همایون — Thu, 21 May 2015 12:30:27 +0000

شخصیت هر کس در 5 سال اول زندگی اش ساخته می‌شود همان سال‌هایی که ما کارتون می‌بینیم و عاشق کارتون هستیم. خود من کارتون‌های زیادی را دیدم، از هاکل بریفین گرفته تا چوبین. حنا دختری در مزرعه تا مهاجران. هنوز که هنوز است، آهنگ مهاجران در ذهن من پخش می‌شود. اما اندکی که بزرگتر شدم، عاشق کارتون‌های کامپیوتری شدم، به طور مشخص مجذوب فیلم داستان اسباب بازی شدم و عاشق شعار باز لایت ییر، «تا بیکران و فراتر». این عشق و علاقه همچنان باقی مانده و بگذارید یک راز را بگویم، شعار شرکت من، همین جمله است، «تا بیکران و فراتر».

علاوه بر این فیلم، کلی شخصیت کارتونی هستند که همه ما به یاد می آوریم، به دنبال نمو، پلنگ صورتی، باب اسفنجی و …

این شخصیت‌ها چون بسیار محبوب هستند، تاثیر زیادی برروی ذهن کودکان می‌گذارند و حتی می‌توانند آینده آنان را تغییر دهند. جالب است بدانیم اغلب دیالوگ‌های شخصیت‌های محبوب ما، انرژی بخش و راهنمای ما بوده و هستند. در این مطلب، 50 پند، از 50 شخصیت کارتونی آورده شده است که علیرغم سن بالا، همچنان می‌توانیم از آنها درس بگیریم:

منبع: +

دریچه دیافراگم، سرعت شاتر و ISO چطور در عکاسی عمل می‌نمایند؟

بهزاد همایون — Wed, 29 Apr 2015 13:37:01 +0000

چنانچه شما یک عکاس مبتدی هستید، داشتن راهنما برای درک تنظیمات مختلف دوربین DSLR ، مفید است. با اینکه این چارت نموداری مفید از دانیل پیترز در وبلاگ فتوبلاگ هامبورگ در مورد چگونگی عملکرد اپتیک در عکاسی توضیحی نمی‌دهد، با این حال، به شما می‌گوید، هر تغییری در تنظیمات دوربین، دقیقا باعث چه اتفاقی می شود.

تنظیمات سه‌گانه در این چارت بخشی از آن چیزی است که عکاسان مایلند آن را مثلث نمایش بخوانند. ISO حساسیت سنسور دوربین دیجیتال نسبت به نور است. دریچه دیافراگم، ساختاری در لنز دوربین شماست که که بسیار شبیه عنبیه در چشمان‌مان عمل هست. دیافراگم باز و بسته می‌شود تا به نور بیشتر یا کمتری اجازه ورود بدهد و همچنین عمق میدان را تغییر می‌دهد یا اینکه چند شیء مختلف می‌توانند در مرکز شات به طور همزمان وجود داشته باشند. دست آخر، سرعت شاتر است که کنترل می‌نماید که چه مدت شاتر دوربین در زمان عکس‌برداری، باز بماند. مدت باز ماندن بیشتر شاتر اجازه ورود نور بیشتری را می‌دهد ولی به علاوه ممکن است چنانچه هر حرکتی در زمان عکسبرداری اتفاق بیافتد، موجب تاری شود.

منبع: +

دانشگاه وقتی ارزشمند است که شما این 6 تجربه را کسب کنید

بهزاد همایون — Mon, 20 Apr 2015 19:35:21 +0000

امریکایی‌ها همیشه برای مدرک دانشگاهی ارزش قایلند. حتی کسانی که مدرک دانشگاهی ندارند، باور دارند که تحصیلات بعد از دبیرستان بسیار مهم است. اما تحقیقات گالوپ اعلام کرده که 25% از کسانی که از دانشگاه فارغ التحصیل می‌شوند، در حرفه و زندگی شخصی خود پیشرفت چندانی ندارند. گالوپ، شش اصل راجع به حمایت عاطفی و یادگیری تجربی در دانشگاه را که ارتباط زیادی با حرفه طولانی مدت و موفقیت در زندگی دارد را یافته است. یک چهارم از فارغ التحصیلان دانشگاهی (کسانی که طور دیگری مدرک میگیرند) این 6 اصل مهم را ازدست میدهند.این افراد در مقایسه با کسانی که این 6 اصل را دارند،به طور جدی تری ضعیف تر از انها هستند که این مقایسه ارزش تجربه دانشگاه رفتن را بیان میکند.

تحقیقات گالوپ مطالعه وسیعی از 30000 فارغ التحصیل در امریکا داشته است تا بررسی کند که کدام افراد در حرفه و رسیدن به اهداف‌شان و از نظر اجتماعی، مالی، ارتباطی و جسمانی موفق بوده‌اند. بررسی محیطی که افراد در آن کار می‌کنند و میزان سلامت انها بسیار حایز اهمیت است. زیرا اینها پیش‌بینی کننده‌ی موقعیت‌هایی از جمله: میزان بهره‌وری افراد، غیبت ان‌ها و مراقبت از هزینه‌های اضافی هستند…

پس از اندازه‌گیری میزان یادگیری فارغ التحصیلان، که یک اندازه‌گیری مهم ولی محدود از موفقیت‌ها بود، گالوپ به این نکته دست یافت که مدرک گرفتن اسان و سریع، کافی نیست. مدرک همیشه به عنوان پیشرفت و دستاورد افراد مطرح بوده است، چیزی که ما را به سوی ارزش‌هایی مانند داشتن مدرک، استخدام و جامعه پسند بودن سوق می‌داده است.
در هسته تحقیقات گالوپ اینکه ارزش یک مدرک تحصیلی مانند ارزش طلاست، صحیح است ولی برای فارغ التحصیلانی که بیشترین تجربه را به عنوان دانشجو به دست اورده باشند. کسانی که به طور جدی ان 6 تجربه را در دانشگاه به دست اورده باشند (چیزی که گالوپ از ان به عنوان شش بزرگ یاد میکند) در هر مقیاسی در ارتباط با موفقیت شغلی طولانی مدت، موفقیت بیشتری نسبت به کسانی که ان را ازدست داده اند، داشته‌اند:

استادی که در انها شوق به یادگیری را ایجاد کند.
استادی که به عنوان یک انسان، مراقب انها باشد.
مربی که انها را برای رسیدن به رویاها واهداف‌شان تشویق کند.
به تحصیلات به عنوان یک پروژه طولانی مدت نگاه کنند.
در رابطه با رشته‌ای که می‌خوانند شغلی داشته و یا کاراموز باشند.
در فعالیتهای اضافه بر کلاس شرکت فعالانه داشته باشند.

فارغ التحصیلانی که این 6 فاکتور را به دست اورده بودند نسبت به کسانی که نداشتند، به طور معناداری بیشتر اماده زندگی کردن بودند و پیشرفت قابل توجهی در کار و 5 فاکتور سلامتی داشتند.

درصد کسانی که در چهار سال و یا کمتر از ان مدرک میگیرند، به طور معناداری در بین افرادی که 6فاکتور را داشتند، نسبت به کسانی که نداشتند، بیشتر بود. حدود75%و سایرین 61%.
دقت کنید،این لیست تمام انهاست. تفاوت در پیامد، کاملا واضح است:

	کسانی که هیچ یک از شش تجربه را کسب نکرده‌اند	کسانی که همه شش تجربه را کسب کرده‌اند
کسانی که به طور جدی برای زندگی بعد از دانشگاه اماده بودند	5%	82%
کسانی که در 5 عامل سلامت پیشرفت کرده اند	5%	17%
کسانی که در کارشان موفق بوده‌اند	25%	65%
آنهایی که تحصیلات را به موقع تمام کرده‌اند	61%	75%

ایا مدرک تحصیلی با ارزش است؟ خبر خوب اینکه برای اکثر فارغ التحصیلان جواب مثبت است. ولی اگر انها بیشترین استفاده را از ان دوران ببرند.برای کسانی که استفاده موثر نمی‌برند، که حدود 25%از کل انها هستند،جواب کاملا متفاوت است.
این یافته به هیچ وجه ارزش تحصیلات بالا را نقض نمیکند. اما به ما اخطار میدهد که برای به حد اعلی رساندن تحصیلات بالا، مصمم و جدی باشیم.

این موضوع با تغییر عقاید ما اغاز میشود. اگر ما بر این باوریم که مدرک دانشگاهی یک بلیط برای داشتن کار و زندگی مرفه است، که موفق نمیشویم. دانش اموزان، والدین، تجهیزات اموزشی بالا و استادان و استخدام کننده‌ها نیاز دارند تا سخت کار کنند، تا اطمینان یابند که ما بیشترین استفاده را می‌کنیم. اگر معتقد باشیم که تنها معیار موفقیت درامد است، باز هم شکست می‌خوریم. دانشگاه ارزش‌های فراوان دیگری نیز دارد نسبت به انچه که ذکر کردیم.

باید توجه دقیقی نسبت به این معیارهای سنتی و چیزهای دیگری که امروزه مرتبط با انهاست، بنماییم. اگر ما نگران امادگی فارغ التحصیلان برای روبروشدن با زندگی واقعی، توانایی در کارشان، سلامتی روزافزون‌شان، و به اتمام رساندن به موقع تحصیلات‌شان هستیم، پس باید این سوال را از نو مطرح کنیم که چه الزاماتی مستلزم فارغ التحصیلی است؟

اگر صرفا مستلزم امتحانات و به ترم بالاتر رفتن باشد، بدون حمایت عاطفی تعیین کننده و یادگیری تجربه‌ای، که موفق نمی‌شویم. خبر خوب این است که ما راجع به اینکه فرمول برنده چیست، نظراتی داریم. حالا ما نیاز داریم تا به پدرها و مادران و دانش اموختگان کمک کنیم تا بفهمند که چگونه به بهترین نحو از دانشگاه استفاده کنند و ببینند که چگونه 6 تجربه بزرگ به نتیجه خوب در تحصیل و کار و زندگی منجر می‌شود و با طراحی مجدد در قالب برنامه‌های نو وسیستم پاداش، ارزش علمی بالاتری را رقم بزنند.

منبع: +

راهنمای ساده و جامع بهره‌وری

مهدی بهروزی نژاد — Mon, 16 Mar 2015 07:16:50 +0000

مهدی بهروزی نژاد/

بیایید با هم روراست باشیم، همه ما در زندگی‌مان به زمان بیشتری نیاز داریم.

شاید زمان بیشتری برای گذراندن با خانواده و دوستانمان لازم داشته باشیم، یا برای بهتر کردن کسب و کارمان، و یا اصلا بخواهیم بیشتر استراحت و تفریح کنیم.
اگر می‌خواهید از زمانتان بهتر استفاده کنید، انرژی خود را در طول روز حفظ کنید، و سریع‌تر به اهدافتان برسید، ادامه مطلب را بخوانید.

در این راهنمای بهره‌وری ما درباره موضوعات زیر صحبت میکنیم:

برنامه‌ریزی
اولویت‌بندی اهداف
کمک گرفتن

برنامه‌ریزی

از قبل برنامه‌ریزی کردن روز، هفته و حتی ماه، برای انجام کارها و به حداکثر رساندن زمان مفیدتان امری حیاتی است.
حتما شنیده‌اید که: «برنامه بد همیشه از بی‌برنامگی بهتر است.»
اما چطور برنامه‌ریزی کنیم که نتیجه بهتری بگیریم؟

قانون 90 دقیقه

قانون 90 دقیقه می‌گوید که چرخه خواب ما با زمانهای 90 دقیقه‌ای تعریف می‌شود، پس باید زمان خوابمان را جوری تنظیم کنیم که مدت خوابمان تقریبا مضربی از زمان 90 دقیقه باشد.

قانون 90 دقیقه درباره چرخه‌های کاری هم مورد استفاده قرار می‌گیرد.

بسیار بهتر است که در بخش‌های زمانی 90 دقیقه‌ای کار کنیم، یعنی تمرکز کامل‌مان روی مطلبی خاص، یا مجموعه‌ای از مطالب مرتبط، حداکثر 90 دقیقه طول بکشد.
به عنوان مثال تقویم من معمولا این شکلی است:

من معمولا برای خودم یک زمان مرده چهل دقیقه‌ای در نظر می‌گیرم، چراکه فکر می‌کنم مسائل بیشتر از حد انتظارم وقت می‌برد.

بهترین کار این است که مسائلی را که به فعالیت مغزی یا جسمی مشابهی نیاز دارد، در یک بسته زمانی قرار دهید.
مثلا من همه کارهای خلاقانه مثل وبلاگ نویسی را صبح‌ها انجام می‌دهم، یا تماس‌ها و مصاحبه های تلفنی را در یک گروه زمانی دسته‌بندی می‌کنم.
حتی می‌توانید زمان وبگردی خود را نیز در تقویم‌تان بگنجانید و با خیال راحت به این کار بپردازید.

پس از کار 90 دقیقه‌ای، 30 دقیقه به خوذتان استراحت بدهید و تجدید قوا کنید، کش و قوسی به بدنتان بدهید، قدمی بزنید، به دوستی تلفن بزنید، یا چیزی بخورید. کشف کنید که چه کارهایی به شما انرژی می‌دهد و در زمان استراحت انجام‌شان دهید.
به یاد داشته باشید که بیش از اندازه به خودتان استراحت ندهید، هرچه کمتر بهتر. یادتان باشد که طبق قانون پارکینسون اگر مقدار زمانی را برای انجام کاری در نظر بگیریم، دقیقا همان مقدار زمان برای انجام آن کار نیاز خواهیم داشت، به کارش هم بستگی ندارد.

زندگی‌تان را پاره‌تو کنید

اصل پاره‌تو اولین بار توسط بازرگان ایتالیایی ویلفردو پاره‌تو معرفی شد.او فهمید که 20 درصد انسان‌ها، مالک 80 درصد زمینها هستند.
این نظریه تقریبا به تمام جنبه های زندگی ما بسط داده شد، از جمله به موضوع مدیریت زمان.
به کارهای روزمره خود دقت کنید.20 درصد تلاشهای شما 80 درصد دستاوردهای‌تان را به دنبال دارد.

آیا مشتریان به‌خصوصی دارید که 80 درصد درآمدتان را تامین می‌کنند؟

یا شاید بخواهید 20 درصد زمانتان را صرف فرستادن یادداشت‌ها یا هدایای غیرمنتظره‌ای به آن مشتریان به‌خصوص کنید که 80 درصد درآمدتان را تشکیل می‌دهند.

حال یک قدم فراتر می‌رویم.

از لحاظ نظری ما می‌توانیم قانون پاره‌تو را دوباره هم به کار ببندیم. حال این قانون را مجددا روی همان 20 درصد تلاشی که 80درصد نتایج‌تان را به دنبال دارد، به کار می‌گیریم. بدون این‌که خیلی وارد بحث ریاضیات شویم، نتیجه این است که 4 درصد تلاش شما 64 درصد نتایج‌تان را به‌دنبال دارد.

اکنون یک گام عقب برمی‌گردیم تا اهداف و دستاوردهای نهایی‌مان را تحلیل کنیم، و ببینیم چه چیز و چگونه ما را سریع‌تر به آن‌ها می‌رساند.
حال به مرحله بعد می‌رسیم.

اولویت‌بندی اهداف

بسیاری از افراد لیستی از اهداف روزانه، هفتگی و ماهانه تهیه می‌کنند.
نحوه اولویت‌بندی فعالیت‌هایتان، تعیین کننده میزان موفقیت شما در رسیدن به اهداف‌تان است.

برنامه صبحگاهی

صبح‌ها خودخواه باشید

اگر می‌خواهید بهره‌وری‌تان بالا باشد، بسیار ضروری است که صبح‌ها کاملا خودخواه باشید.
خیلی‌ها، اولین کار روزانه‌شان خواندن ای‌میل است. و این یعنی ما روزمان را با دستور جلسه دیگران آغاز می‌کنیم، نه دستور جلسه خودمان.
موفق‌ترین افراد صبح‌شان را به خودشان اختصاص می‌دهند، حال ممکن است این کار ورزش کردن، فکر کردن، ویا حتی خوردن یک صبحانه کامل باشد.
اغلب این زمان، تنها فرصت ما برای تفکر، انرژی دادن به خود، و آماده شدن برای بقیه روز است. قدر صبح‌تان را بدانید.

دوش آب سرد بگیرید

روش انجام کار چنین است: دفعه بعد هنگام حمام صبح (ویا شب بسته به سلیقه‌تان) طبق معمول و با دمای همیشگی دوش بگیرید. بعد از اتمام کار، آب داغ را ببندید و 10-15 ثانیه زیر آب کاملا سرد بایستید.سپس آب را کاملا داغ کنید و 10-15 ثانیه ادامه دهید و در انتها 10-15 ثانیه دیگر زیر آب سرد بمانید.
این کار جریان گردش خون را تقویت کرده و سیستم ایمنی بدن را بهبود می‌بخشد.این عمل نه‌تنها خواب را از سرتان می‌پراند، بلکه کاملا سرحال‌تان می‌آورد.

کار خلاقانه انجام دهید

مطالعات نشان می‌دهند که ما صبح‌ها خلاق‌تر هستیم، چرا که غشای خارجی لوب پیشانی مغز بیشتر از همه، هنگام خواب و پس از آن فعال است. یعنی همه کارهای خلاقانه از جمله نوشتن، فکر کردن و ایده پردازی باید در ساعات ابتدایی روز برنامه‌ریزی شود.
همان‌طور که قبلا گفتم من کارهای نوشتنی و برنامه‌ریزی‌های مهم را صبح ها انجام می‌دهم و البته برایم بسیار نتیجه‌بخش بوده است.
اگر می‌خواهید خلاق‌تر باشید ادامه مطلب را بخوانید

هرشب 3 کار مهم فردا را بنویسید

حال نوبت برنامه شبانگاهی‌ست
هرشب قبل از رفتن به رختخواب و یا قبل از ترک دفترکارتان، لیستی از 3 کار مهم را که فردا باید انجام شوند تا 80 درصد دستاوردهای‌تان را کسب کنید، تهیه کنید.
مطمئن شوید بیشتر از 3 تا نشود. حتی اگر می‌توانید بسیار بهتر است فراتر بروید و تنها 1 هدف را تعیین کنید که 80 درصد نتایج‌تان را به دنبال دارد.
نکته شخصی: من لیست 3 وظیفه‌ام را پس از نوشتن، روی مانیتور کامپیوترم می‌چسبانم تا همیشه جلوی چشمم باشد.

لیستی از کارهایی که نباید انجام دهید تهیه کنید

بسیار مهم است که بدانیم چه کارهایی را نباید انجام دهیم تا بتوانیم روی آنچه باید، متمرکز شویم.
جک دورسی بنیان‌گذار توئیتر یکی از طرفداران بزرگ تهیه لیست نبایدهاست.
لیست نبایدهای او از این قرار است:

نباید از تماس چشمی با دیگران اجتناب کنم
نباید تاخیر داشته باشم
نباید انتظاراتی که نمی‌توانم برآورده کنم ایجاد کنم
نباید شکر بخورم

عادتهای ناپسندی را که باعث می‌شود حواستان از تمرکز بر کارهای مهم‌تان پرت شود، شناسایی کنید.
شاید بعضی از این‌ها باشد:

بیش از اندازه چک کردن ای‌میل
حضور دائم در شبکه‌های اجتماعی
باز گذاشتن پنجره‌های زیاد
بیش از اندازه کارکردن

همچنین شما می‌توانید لیست بایدهایتان را با لیست نبایدهایتان در یک برگه ترکیب کنید و همیشه آن‌ها را جلو چشم خود داشته باشید. اغلب نگاه کردن به لیست نبادها نتیجه‌بخش‌تر است.

کمک گرفتن

به‌عنوان یک کارآفرین با تیپ شخصیتی الف، من و افرادی مثل من تمایل داریم از همه بهتر باشیم. سخت است که تصور کنیم شخص دیگری می‌تواند کاری را به خوبی ما انجام دهد.
حقیقت این است که در 24 ساعت توانایی انجام کارهای محدودی را داریم. پس نه‌تنها باید به هزینه فرصت از دست رفته‌مان بیندیشیم، بلکه باید به پیشرفت هم فکر کنیم.
چند تجارت یک‌نفره موفق سراغ دارید؟
به‌هرحال مرحله‌ای در زندگی شغلی‌مان فراخواهد رسید که زمان صرف شده برای کارمان به سود مالی تبدیل ‌شود؛ پس باید ارزش هزینه فرصت ازدست‌رفته‌مان را به‌درستی بدانیم.
برای روشن شدن مطلب مثال زیر را درنظر بگیرید:
فرض کنید شما برای کسب 500 دلار درآمد ازراه فروش تلفنی محصول‌تان، به 3 ساعت زمان نیاز دارید، هم‌چنین درحال‌حاضر برای کارهای خانه‌داری و پخت‌وپز روزی 3 ساعت زمان صرف می‌کنید، با توجه به فانون هزینه فرصت ازدست‌رفته دراین شرایط منطقی است که فردی را استخدام کنید و با هزینه 100-150 دلار کار 3ساعته خانه‌داری‌تان را به او بسپارید و خودتان آن 3 ساعت را صرف رشد شغلی‌تان ‌کنید.
حتی اگر هیچ بازگشت سرمایه مستقیمی وجود ندارد، باید حتی‌الامکان وظایفی را که بر رشد کاری‌تان متمرکز نیست و یا درحیطه تخصص‌تان قرار ندارد، به دیگران بسپارید.

3 لیست برای آزادی

تمرین موثری وجود دارد که نگرش شما را نسبت به زمان تغییر می‌دهد.

کاغذ و قلمی آماده کنید و جدولی با 3 ستون شامل سرفصل‌های زیر رسم کنید:

کارهایی که از انجام دادنش نفرت دارید
کارهایی که قادر به انجام‌شان نیستید
کارهایی که نباید انجام دهید

کمی وقت صرف کنید و در طول هفته این جدول را با کارهایی که با بهره‌وری کم انجام می‌دهید، پر کنید.
نمونه ای از این جدول را مشاهده می‌کنید:

این یک لیست راهنما برای کارهایی است که باید به دیگران واگذار کنید. پیشنهاد می‌کنم از کارهایی شروع کنید که از انجام دادن آن نفرت دارید.

نه‌تنها می‌توانید از خدمات حضوری افراد استفاده کنید،وبسایت‌هایی هم هستند که بعضی از این خدمات را آنلاین ارائه می‌دهند.
هم‌چنین برنامه‌هایی وجود دارند که روی کامپیوتر یا موبایل نصب می‌شوند، از جمله انواع یادآورها و یا برنامه‌هایی که وبلاگ و ای‌میل را جدول‌بندی زمانی و در زمان مناسب مطالب را ارسال می‌کنند.

امیدوارم این مطلب به شما کمک کرده باشد. ممنون می‌شوم اگر شما نیزتجربیات مفید‌تان را این‌جا با ما درمیان بگذارید.

منابع: + و +

به تازگی شکست‌ خورده‌اند اما سرزنده و پرانرژی هستند! چگونه؟

mahtab — Mon, 09 Feb 2015 19:34:26 +0000

ماجرا تکراریست و عملاً به یک اتفاق کلیشه‌ای تبدیل شده است.
زن یا مردی که ازدواج قبلی‌اش با مشکلات روبرو بوده، با فرد تازه‌ای در زندگی آشنا می‌شود. بلافاصله ارتباطی عمیق و قوی ایجاد می‌شود و حتی ممکن است فکر کند که می‌تواند با این تازه‌وارد خوشبخت شود؛ یا در دل بگوید «این بار می‌دانم چطور زندگی‌ای سرشار از شادی آغاز کنم».

زن یا مردی که در زندگی و خانواده مشکلات بسیاری دارد این فرصت را پیدا کرده که ازدواج کند. قطعاً نمی‌خواهد مشکلاتش را هم وارد زندگی جدید کند. با خود می‌گوید «دوران غم و اندوه تمام شد».
به نظر می‌رسد نیرویی مغناطیسی افراد را در مدتی کوتاه یا به اصطلاح «در نگاه اول» به یکدیگر جذب می‌کند و حس می‌کنند نیمه گمشده‌شان را پیدا کرده‌اند. گاهی اوقات این جاذبه آنقدر قوی است که حتی باعث خاتمه دادن به زندگی مشترک قبلی، یا رها کردن خانواده (پدر و مادر) شود اما این قدرت دوام ندارد و چیزی نمی‌گذرد که زوج جدید نیز دچار مشکلات ریز و درشت شده و با جر و بحث‌های روزمره رابطه‌شان را ادامه می‌دهند… تا آینده‌ای احتمالاً کوتاه‌مدت.
جر و بحث‌ها ممکن است درباره هرچیزی باشند. صدای تلویزیون کمی بلند است، یکی از طرفین فراموش کرده پاسخ پیامک دیگری را بدهد و غیره. اگرچه موضوع بحث‌ها و مشاجرات معمولاً پیش پا افتاده است ولی در درون هر یک از آنها مجموعه‌ای پیچیده از احساسات درحال فوران می‌باشد: حسادت، عدم اعتماد، کمبود محبت و توجه، دلخوری، خشم و یا ترکیبی از این‌ها. در این شرایط می‌توان چیزی را از عمق عواطف گوناگون رشد داد. چیزی که اگر فرد شحاعت کافی برای تکیه دادن به آن را داشته باشد می‌تواند به بهبود شرایط و آرامش هردو منجر شود. درست مثل موج‌سواری که آموخته تا وقتی بر باد تکیه نکند نخواهد توانست بر روی موج‌ها حرکت کند.
شکستن قفل گذشته
شاید تجربه کرده باشید که بر اثر یک اتفاق یا گفتگو با یکی از آشنایان، احساساتی که مدت‌ها قبل در شما مرده بودند دوباره زنده می‌شوند. بسیاری از ما یاد گرفته‌ایم که عواطفمان را به جای نیرویی قوی و طبیعی، به چشم یک بیماری ببینیم و همیشه سعی در مخفی کردن و کنترلشان داشته باشیم. این فرهنگ، متاسفانه، روزبه روز در حال گسترش است و افراد کمتری متوجه این موضوع هستند که می‌توان از این نیروی خدادادی چه استفاده‌هایی کرد!
خوشبختانه لازم نیست کار زیادی انجام دهیم. کافیست آنچه حس می‌کنیم را بصورت کنترل‌شده نشان دهیم. بله ما را «دیوانه» خطاب خواهند کرد اما اگر در روابطمان با دیگران دیوانه باشیم، اگرچه خلاف جهت آب شنا می‌کنیم، اما نباید شرمگین شویم. اینکه توانسته‌ایم در اوج دیوانگی دوست بداریم و دوست داشته شویم بی‌شک به افزایش اعتماد به نفس و حس سرزندگی و نشاط در ما می‌انجامد.
و اما خبر بد: گرفتن مدرک دکترا در رشته اخترشناسی بسیار ساده‌تر از ابراز کنترل‌شده‌ی عواطف قدرتمند درونمان است.
خبر بدیست اما کمی‌ به آن فکر کنید. پیش از اینکه شروع به تحصیل در مقطع دکترا کنید لااقل 18 سال درس خوانده‌اید و طی این 18 سال دیگر به خوبی آموخته‌اید که چه می‌خواهید و چه باید کرد. اما در مورد ابراز کنترل‌شده‌ی احساسات تمام عمرتان – که البته بیشتر از 18 سال تحصیل پیش از مقطع دکترا است – را به تلاش در جهت عکس پرداخته‌اید.
در کودکی و سال‌های ابتدای نوجوانی می‌آموزیم که چه احساسی باید داشت و چگونه باید آن حس را در خود ایجاد کنیم. احساسات خوب و بد به اندازه آب و هوای خوب و بد طبیعی هستند اما به مرور یاد می‌گیریم آنچه از نظر دیگران درست است را باید انجام دهیم و به همین دلیل به خوبی می‌آموزیم چگونه از احساساتی که قرار نیست داشته باشیم فرار کنیم. زمان می‌گذرد و در جوانی توفان عواطف و هیجان به ما امان نمی‌دهد. و متاسفانه چون همیشه فقط از مواجهه با احساساتمان فرار کرده‌ایم، حالا نمی‌دانیم در این دریای توفانی چطور شنا کنیم.
اجازه دهید همینجا مارتا را مثال بزنم. این زن زندگی‌اش را حسابی به هم ریخت. به خاطر مردی که از نظر مارتا «کامل» بود. اما پس از مدتی مارتا چنان دچار عدم تعادل احساسی شده بود که خودش فکر می‌کرد دیوانه شده است. احساسات فروخفته قدیمی‌اش دوباره ظاهر شده بودند. بیشتر آنها عواطفی سردرگم بودند که بدون کنترل شدن سرکوب شدند؛ و نه موضوعاتی که با پدر و مادرش درباره‌شان بحث کرده باشد. وقتی مارتا بچه بود همه می‌دانستند که پدرش علاوه بر مادر مارتا همسر دیگری نیز دارد. اما در عین حال همه سعی می‌کردند وانمود کنند که مشکلی نیست و امورات به خوبی می‌گذرند. این قانون نانوشته‌ بر خانه حکمفرما بود و قرار نبود کسی چیزی بروز دهد. مارتا نیز، مانند بسیاری از ما، عمیقاً تحت تأثیر قوانین حاکم بر خانه بود. بنظر می‌رسید این قوانین مثل قوانین طبیعت هستند و کسی در درستی و لزوم احترام به آنها شک ندارد.
مارتا در خوداگاهش از مادرش متنفر بود. اما در ناخوداگاه خود حسادت، حس عدم امنیت روحی، و خشم را فرومی‌خورد و سرکوب می‌کرد. بعدها او با مردی آشنا شد که دقیقاً همین احساسات را – به هر دلیل – در او بیدار می‌کرد. مارتا معشوق مردی بود که اهل خیانت نبود ولی هروقت مارتا احساسات سرکوب شده‌اش را سر او خالی می‌کرد؛ او هم بصورت ناشیانه و بچگانه‌ای سعی می‌کرد مقابله به مثل کند و در پی تلافی بود.
علاوه بر عضلات جسمی‌مان، عضلات احساسی نیز لازم داریم
اگر شما هم مانند مارتا کسی را پیدا کرده‌اید که احساسات پیچیده‌ای را در شما ایجاد می‌کند، بهتر نیست در مواجهه با او قوی‌تر عمل کنید؟ اینکه فقط هرچه به ذهنتان رسید بگویید یا تکنیک‌های دم دستی که در و همسایه روی همسر و دوستانشان تست کرده‌اند را بدون ملاحظه ویژگی‌های شخصیتی همسرتان اجرا کنید، برای عملکرد قوی‌ای که پیشنهاد شد کافی نیستند. اگر تجربه سردرد و ضعف یا گریه‌های ناشی از فشار روحی را داشته‌اید می‌دانید احساسات انسان تا چه حد می‌توانند بر جسم او اثر بگذارند.
انرژی عاطفه یک امر واقعیست و تقویت آن تنها از طریق خفه کردن احساسات بدست نمی‌آید، بلکه لازم است بر عواطف خود مسلط باشید و نیز آنها را هدایت کنید. معمولاً ما نیز مانند مارتا الگوهای همیشگی لازم‌الاجرا را دنبال می‌کنیم. اینکه با احساسات مهم و مؤثر خود چطور تا می‌کنیم، تا حد زیادی به گذشته ما برمی‌گردد.
اگر می‌خواهید عضلات احساسی داشته باشید 6 نکته را فراموش نکنید:
1- به یاد داشته باشید احساسات شدید، موجب واکنش‌های شدید جسمی می‌شوند و این امری کاملاً طبیعی است. ممکن است حس کنید که دلتان می‌خواهد به کسی یا چیزی ضربه بزنید، چیزی را بشکنید یا پاره کنید، به جایی مشت بکوبید یا با صدای بلند مثل ابر بهار گریه کنید. ممکن است حس کنید دل پیچه گرفته‌اید یا سردرد و یا گلویتان از شدت بغض درد می‌کند. می‌توانید تمام این علائم را ندیده بگیرید و ظواهر آنها را سرکوب کنید و هرچه سریعتر مانند همیشه و مثل یک فرد سالم بدون مشکل شوید؛ که قطعاً روش اشتباهیست. این لحظه تنها کاری که باید بکنید تخلیه خواسته فیزیکی‌تان است، البته بصورتی که آسیبی به خودتان یا کسی وارد نشود. به جای پرتاب کردن مانیتور یا گوشی تلفن همراه، کافیست کفشتان یا هرچیزی که خراب نشود را محکم و بارهای روی زمین بکوبید. همان دستمالی که در آن های های گریه می‌کنید – و البته کار درستی است – را ریز ریز کنید تا بخشی از این فشار روحی تخلیه شود. بدوید. هرچه دل تنگتان می‌خواهد را با قلم روی کاغذ واقعی – و نه تایپ کردن روزمره‌وار در یک فایل ورد – بنویسید. اگر دوستی دارید که مورد اعتمادتان است؛ وقتی می‌خواهید گریه کنید بهتر است کنار او باشید.
2- درباره احساساتتان حرف بزنید و خاطره دفعاتی که قبلاً چنین احساساتی داشته‌اید را در ذهن مرور کنید. فکر می‌کنید این مشکل هرچه هست فقط به رابطه‌تان برمی‌گردد؟ مطمئن باشید که اشتباه می‌کنید. با یک نفر که سنگ صبور و مورد اعتمادتان است حرف بزنید. نکته مهم اینست که این فرد نباید در مشکل شما درگیر باشد. اگر چنین فردی دم دستتان نیست، نقاشی کنید، بنویسید، ترانه‌هایی که به عواطف شما و آنچه رخ داده است مربوطند را بخوانید و گوش دهید و از اینکه حین این فعالیت‌ها خشم یا غصه یا دیگر احساستان دوباره ظهور کند، با تخلیه فیزیکی آنها استقبال کنید.
3- افکار منفی را بدون قضاوت پاسخ دهید. حین پیشنهادات قبلی بخشی از ذهنتان مرتب پیغام می‌دهد که «بچه نشو»، «این حرکاتت خجالت‌آوره»، «زن باید مأخوذ به حیا باشه»، «مرد که گریه نمی‌کنه». به این هشدارهای مزاحم پاسخ دهید: «نه!‌احساس می‌کنم لطمه خورده‌ام و فشار روحی زیادی روی من است». اگرچه همه ما راحت‌ترین راه را که همان قضاوت کردن حرکات و واکنش‌های فیزیکی خودمان و تعبیر «بچه‌بازی و کار خجالت‌آور و …» از آنها است را ترجیح می‌دهیم اما این راحت‌ترین راه، راه درستی نیست. روش درست البته سخت‌تر است: احساسات خود را تا می‌توانید تجربه کنید و از سرزنش خود و درنتیجه فرونشاندن اجباری آنها دست بردارید.

4- تا اطلاع ثانوی از طرف رابطه‌تان دوری کنید. در حرف و کلمات خیلی ساده است ولی می‌دانم که عمل کردن به این مورد اراده زیادی لازم دارد. هر لحظه دلتان می‌خواهد تماس بگیرید، پیامک بدهید، قرار بگذارید یا حداقل از مسیری که ممکن است او را اتفاقی ببینید رد شوید. اما یک «نه» قاطعانه به خود بگویید. درغیراینصورت با ادامه دادن قرارها و ارتباط و درنتیجه ایجاد احتمال برای مشاجرات بعدی، خود را به فردی وابسته تبدیل می‌کنید و هرچقدر این وابستگی بیشتر شود، فشار روحی و تبعات آن نیز بیشتر خواهد بود. آنچه تضمین می‌دهم اینست که در تمدید ارتباط – از هر طریق اعم از چت و پیامک و قرار حضوری – شما هر بار منتظر پاسخی هستید که فرض می‌کنید منطقی است و البته چنین پاسخی دریافت نخواهید کرد. و خیلی باید خوش‌شانس باشید که به جای آن پاسخی که خود باعث مشکلات بعدی یا پیچیده‌تر شدن مشکلات قبلی نشود دریافت نکنید. اما تا کی باید هرگونه ارتباطی با او را قطع کرد؟ تا وقتی که دیگر در خود تمایلی به ارتباط با او نبینید. حالا در دنیای شما، او یکی است مثل دیگران.

5- انبساط آری، انقباض نه. یادتان باشد که درحال تلاش برای یادگیری واکنش‌های جدید هستید و قرار نیست آنچه حس می‌کنید را محدود سازید. ممکن است از غصه خوردن خوشتان نیاید. یا تجسم خودتان درحال گریه و دلتنگی و خشم و تنفر، باعث شود با خود تصمیم بگیرید که هرگز چنین حالاتی از خود نشان نخواهید داد، حتی در خلوت. اما بهترین کار اینست که فقط به آزاد کردن احساسات در شکلی درست فکر کنید. کسی که از باران متنفر است اگر سعی کند که خود را درحال قدم زدن زیر باران تصور کند، بیشتر احتمال دارد که در واقعیت زیر باران قدم بزند؛ تا کسی که حتی چنین تصوری را هم بر خود ممنوع می‌کند.

6- احساسات، امواج دریا هستند. برمی‌خیزند، سخن می‌گویند و پایین‌ می‌افتند. فکر کردن بیش از حد به آنچه مایلید طی مشاجراتتان بگویید و یا اینکه چطور حرف آخر را بزنید و جواب‌های دندان‌شکن‌تری بدهید، کار عاقلانه‌ای نیست. فرض کنید دریا مواج است و می‌خواهید در میان آنها راه بروید، بدون اینکه بر زمین بیفتید. برای اینکه تعادلتان را از دست ندهید به نیرو احتیاج دارید. در دریای توفانی احساسات نیز باید همینطور رفتار کنید. بهرحال آنچه که باید کنترل کنید گام‌هایتان است و نه توفان. ممکن است نتوانید توفان را آرام کنید ولی اگر قدم‌های خوبی بردارید در نهایت احساس رضایت و اعتماد به نفس خواهید داشت.
احساسات سرشار از انرژی برای زندگی شما هستند. هرچه بیشتر آنها را تجربه کنید و در حین این تجربیات، عملکرد خود را چکش‌کاری کنید، فردی قوی‌تر و سرزنده‌تر در مواجهه با شکست‌هایتان خواهید بود.

۱۰ مهارت اصلی و ضروری برای زندگی شاد و موفق

mahtab — Thu, 29 Jan 2015 16:35:15 +0000

مهارت‌های زندگی مهارت‌هایی هستند که توانایی اجتماعی و روحی فرد را افزایش می‌دهند و موجب می‌شوند تا او بتواند به نحوی بهتر و موثر‌تر با مشکلات و دشواری‌های زندگی مواجه شود.

هر قدر مهارت‌های زندگی فردی بالا‌تر باشد، او بهتر می‌تواند سلامت روان و رفتار خود را حفظ کند و به شیوه‌ای منطقی و کارآمد مشکلات پیش آمده را برطرف کند. مهارت‌های زندگی قدرت سازگاری افراد را بالا می‌برد، شخص می‌توان مسئولیت‌های اجتماعی و شخصی زندگی را بهتر بپذیرد و توانمندی‌هایش را بروز دهدو از آسیب‌های ناشی از ناتوانی در حل مشکلات در امان بماند. سازمان بهداشت جهانی مهارت‌های دهگانه‌ای را معرفی کرده است که هر کس باید این توانایی‌ها را برای داشتن زندگی فردی و اجتماعی موفق کسب کند:

۱ – مهارت خودآگاهی

۲ – مهارت همدلی

۳ – مهارت روابط بین فردی

۴ – مهارت ارتباط موثر

۵ – مهارت مقابله با استرس

۶ – مهارت مدیریت هیجان

۷ – مهارت حل مسئله

۸ – مهارت تصمیم گیری

۹ – مهارت تفکر خلاق

۱۰ – مهارت تفکر نقادانه

۱ – مهارت خودآگاهی: توانایی شناخت نقاط ضعف و قوت هر فرد است. اگر هر فرد بتواند تصویری واقع بینانه از خود کسب کند و نیاز‌ها و تمایلاتش را به خوبی بشناسد، می‌تواند با حقوق فردی، اجتماعی و مسئولیت‌های فردی و اجتماعی‌اش آشنا شود.

۲ – مهارت همدلی: همدلی به این معنی است که فرد در هر شرایطی، چه خوب و چه بد، بتواند دیگران و مشکلاتشان را درک کند. به این ترتیب، دیگران را دوست دارد و دیگران نیز او را دوست دارند و به هم توجه می‌کنند که در نتیجه، روابط اجتماعی افراد با یکدیگر بهتر می‌شود.

۳ – مهارت روابط بین فردی: این مهارت، مشارکت و اعتماد واقع بینانه و همکاری با دیگران را مشخص می‌کند و موجب می‌شود تا روابط دوستانه‌ای را با دیگران ایجاد کند و دوستی‌های ناسالم را خاتمه دهد تا کسی از چنین روابطی آسیب نبیند.

۴ – مهارت ارتباط موثر: با کسب این مهارت، افراد می‌آموزند برای درک بهتر دیگران، به شیوه‌ای درست، به صحبت‌های آن‌ها گوش دهند. همچنین فرد بتواند نیاز‌ها و احساسات خودش را با دیگران در میان بگذارد تا هم نیازهای دیگران و هم نیازهای خودش برآورده شود و در نتیجه ارتباطی رضایتبخش شکل گیرد.

۵ – مهارت مقابله با فشار عصبی: زندگی در دنیای مدرن با فشارهای روحی و روانی بسیاری همراه است. اگر این فشار‌ها بیش از حد به طول بینجامد بر زندگی افراد تاثیر منفی می‌گذارد و زمینه ساز بروز مشکلات جدی می‌شود. با آموختن این مهارت افراد هیجان‌های مثبت و منفی را در خود و دیگران می‌شناسند و سعی می‌کنند واکنشی نشان دهند که این عوامل مشکلی برای آن‌ها ایجاد نکنند.

۶ – مهارت مدیریت هیجان: هر انسانی که در زندگی خود با هیجانات گوناگونی از جمله غم، خشم، ترس، خوشحالی، لذت و موارد دیگر مواجه است که همه این هیجانات بر زندگی او تاثیر می‌گذارد. شناخت و مهار این هیجانات،‌‌ همان مدیریت هیجان است. برای کسب این مهارت فرد به طور کامل باید بتواند احساسات و هیجانات دیگران را نیز درک و به نوعی این هیجانات را مهار کند.

۷ – مهارت حل مسئله: زندگی سرشار از مسائل ساده و پچیده است. با کسب این مهارت بهتر می‌توانیم مشکلات و مسائلی را که هر روز در زندگی برایمان رخ می‌دهند، از سر راه زندگیمان برداریم.

۸ – مهارت تصمیم گیری: برای برداشتن هر قدمی در زندگی باید تصمیم گیری کنیم، مسیر زندگی انسان را تصمیم گیری کنیم، مسیر زندگی انسان را تصمیم گیری‌های او مشخص می‌کند. با آموختن این مهارت اهداف خود را واقع بینانه تعیین و از میان راه حل‌های موجود بهترین را انتخاب می‌کنیم و مسئولیت عواقب آن را نیز به عهده می‌گیریم.

۹ – مهارت تفکر خلاق: تفکر یکی از مهم‌ترین مهارت‌های زندگی است. مهارت تفکر خلاق،‌‌ همان قدرت کشف، نوآوری و خلق ایده‌ای جدید است تا در موارد گوناگون بتوانیم راهی جدید و موثر بیابیم. با آموختن تفکر خلاق، هنگام مواجهه با مشکلات و دشواری‌ها احساسات منفی را به احساسات مثبت تبدیل می‌کنیم. هنگامی که تفکر خلاق را می‌آموزیم دیگر مشکلات زندگی مزاحم ما نیستند، بلکه هر کدام فرصتی هستند تا راه حل‌های جدید بیابیم و مشکلات را به گونه‌ای حل کنیم که کسی تاکنون این کار را نکرده باشد.

۱۰ – مهارت تفکر نقادانه: مهارت تفکر نقادانه موجب می‌شود هر چیزی را به سادگی قبول یا رد نکنیم و پیش از آن، موضوع مورد نظر را به خوبی مورد بررسی قرار دهیم و پس از آن، در مورد رد یا پذیرش آن تصمیم گیری کنیم. با آموختن تفکر نقادانه فریب دیگران را نمی‌خوریم و به عاقبت امور به خوبی فکر می‌کنیم و دقیق و درست تصمیم می‌گیریم و ارتباطات درستی برقرار می‌کنیم.

در واکنش به ترس از سخنرانی، چه اتفاقی در مغز می افتد؟

نرگس جور — Tue, 07 May 2013 08:36:59 +0000

کف دست ها عرق می کند، قلب تند تند می زند، … حتما با این احساس ها آشنا هستید. چه برای 5 نفر سخنرانی کنید چه برای 50 نفر، در جمع صحبت کردن تجربه ای است که ناراحت کننده است. برای غلبه بر این ترس بهتر است در وحله اول این ترس را بشناسیم.

ترس از سخنرانی یا رفتن روی سن (صحنه) چیست؟

چنانچه تجربه سخنرانی داشته اید حتما هفته ها قبل از سخنرانی خود به این فکر می کردید که شنوندگان به این فکر می کنند که اصلا نمی دانید در مورد چه چیزی حرف می زنید. همه ما به عنوان انسان، در مورد آبروی خود نگرانیم. در مغز ما قسمت هایی وجود دارد که واکنش ما را به تهدیدها کنترل می کند، چنانچه این قضیه به آبرو و شهرت ما ربط داشته باشد، این کنترل مشکل می شود. تصور کنید چند مار سمی را درون یک جعبه بزرگ شیشه ای گذاشته اند، هر چقدر هم سعی کنید خونسرد باشید و صورت خود را نزدیک شیشه ببرید باز هم هنگامی که مارها به سمت شیشه یورش می برند شما صورت خود را به عقب خواهید برد. دلیل آن این است که حتی با تصور خطر نیز اراده ضعیف می شود، این واکنش، سندرم بجنگ یا فرار کن، نامیده می شود که یک پروسه طبیعی است و برای حفاظت از بدن در مقابل خطر در بدن ما انسان ها طراحی شده است.

چه اتفاقی برای مغز در هنگام سخنرانی می افتد؟

زمانیکه به عواقب منفی فکر می کنید، قسمتی از مغز به نام هیپوتالاموس فعال می شود که در نتیجه آن غده هیپوفیز، هورمون ACTH را ترشح می کند. این هورمون، غده فوق کلیوی در کلیه ها را تحریک می کند که در نتیجه آن آدرنالین در خون آزاد می شود.

درست در همین لحظه است که تغییرات ظاهری در بدن ما دیده می شود: گردن و سر به جلو متمایل می شود و ستون فقرات خمیده می شوند و حالت غوز کرده پیدا می کنید. این حالت نمایانگر قدرت تضعیف شده است و به اصطلاح بدن تمایل به رفتن در حالت جنینی را دارد.

چنانچه بخواهید در مقابل این تغییرات مقاومت کنید مثلا سر و گردن را بالا بگیرید و کمر را صاف کنید، دست ها و پاها شروع به لرزیدن می کند چرا که بدن به طور غریزی، احساس می کند در مقابل حمله قریب الوقوع قرار دارد. فشار خون بالا می رود و سیستم هضم به طور کل متوقف می شود، که در نتیجه آن اکسیژن و مواد غذایی به اندام های حیاتی نمی رسد. توقف سیستم هضم باعث می شود دهان خشک شود، خواندن مطالب از فاصله نزدیک، سخت می شود، در صورتیکه قدرت دید از فاصله دور بالا می رود مثلا به راحتی می توانید حالت چهره شنوندگان خود را ببینید.

3 عامل اصلی، این ترس را باعث می شوند:

ژن:

عوامل ژنتیک نقش بسیار مهمی در احساس ما نسبت به اضطراب در موقعیت های اجتماعی ایفا می کند. به عنوان مثال حتی جان لنون (John Lennon ، شناخته ترین و برجسته ترین موسیقیدان و خواننده گروه بیتلز) قبل از اجرای زنده روی صحنه، به حالت تهوع و استفراغ دچار می شده. برخی افراد به طور ساده از نظر ژنتیکی، احساس ترس بیشتری در هنگام صحبت در جمع، دارند.

2- میزان مهارت:

از قدیم گفته اند «کار نیکو کردن از پر کردن است». مزیت اصلی تمرین کردن این است که مهارت شما را بیشتر می کند، هر چقدر که این مهارت بیشتر شود احساس اضطراب کاهش پیدا می کند و تأثیر احساس منفی در هنگام اجرا کمتر می شود. به عبارت دیگر هر چقدر در هنگام اجرا احساس راحتی بیشتر داشته باشید، احساس اضطرابی که در هنگام صحبت در مقابل جمع دارید کمتر می شود.

در سال 1982 برای تأیید این نظریه، تیمی از روانشناسان، شنا کردن برخی از شناگران را به تنهایی و در مقابل جمعیت، بررسی کردند. شناگران قوی تر به راحتی در مقابل تماشاگران شنا می کردند در حالیکه شناگران ضعیف تر اجرای بدی داشتند. جالب اینکه، شناگران قوی زمانیکه به تنهایی شنا می کردند اجرای جالبی نداشتند. این مسئله به این معنی است که اگر تمرین داشته باشید و کار خود را بلد باشید، در مقابل جمعیت اجرای بهتری حتی نسبت به زمان تمرین در تنهایی یا در مقابل یکی از دوستانتان، خواهید داشت.

3. به خطر افتادن شهرت:

فرض کنید تجارت شبکه ای دارید و یا سخنرانی شما از تلویزیون پخش می شود، اگر خرابکاری کنید، امکان به خطر افتادن آبرو و شهرت شما بیشتر است. این وضعیت باعث می شود میزان آدرنالین در خون بیشتر شود که در نتیجه آن ترس و اضطراب بالا می رود. به طور مثال بسیاری از فروشندگان eBay (سایت فروش شبکه ای) احساس نگرانی بیشتری در کار خود دارند چراکه یک اشتباه کوچک به طور مستقیم در میزان فروش آنها تأثیر می گذارد یعنی یک بازتاب منفی آنها می تواند تاریخچه فروشندگان این سایت را زیر سوال ببرد و باعث از دست دادن مشتریان شود.

در یک مطالعه انجام شده در این شبکه فروش اینترنتی، دریافته اند نیک نامی یک فروشنده در این شبکه، 7.6 درصد به قیمت اقلام مورد فروش، اضافه می کند. درست است که حفظ کردن شهرت و اعتبار اهمیت دارد ولی همین حفظ اعتبار باعث می شود ترس از لغزش و خرابکاری در ما ایجاد شود که شاید منجر به از دست دادن فرصت های آینده شود.

چطور این ترس را درمان کنیم؟

حالا که می دانیم چرا سخنرانی در مقابل جمع ترسناک است، بهتر است راه های غلبه بر این ترس را نیز بدانیم:

آمادگی از قبل:

آیا تا به حال نوازنده ای را دیده اید که ده دقیقه قبل از اجرا به تمرین بپردازد؟ یا کسی که قبل از اجرا اسلایدهای سخنرانی خود را تهیه کند؟ مسلما جواب منفی است. این کار اصلا امکان ندارد، همچنین منصفانه نیست برای افرادیکه 10، 20 یا 60 دقیقه از وقت خود را به شما داده اند این چنین رفتار شود. برای آمادگی به طور مثال می توانید از روش داستانی استفاده کنید به این صورت که مطالب خود را به صورت دست نوشته اسلاید بندی کنید.

این اسلایدها به شما کمک می کند تا مطالب اصلی از قلم نیفتند و برای هر مطلب اصلی یک مثال و هدف از طرح این مطلب بیان شود، یعنی: اول مقدمه، بعد مطلب اصلی شماره 1، بعد نکته اصلی و بعد مثال و به همین ترتیب مطلب اصلی شماره 2 و …. در آخر نتیجه را نیز مطرح کنید. این کار نیازمند وقت و تمرین است.

با این فرمت «نکته اصلی–مثال–نکته اصلی»، می توانید کل اجرای خود را در ذهن تصور کنید و همچنین باعث می شود راجع به موضوع اصلی سخنرانی خود عمیق فکر کنید. برای مقدمه، داستانی در مورد خودتان تعریف کنید، تا هم تصویری از خودتان را به شنوندگان بدهد و هم آنها بفهمند چرا باید به حرف های شما توجه کنند. در همان لحظه اول به شنوندگان خود بگویید چطور می خواهید به آنها کمک کنید تا آنها همچنان به حرف های شما گوش کنند. برای هر قسمت، جداگانه، 5 تا 10 دقیقه تمرین کنید بعد در نهایت کل سخنرانی خود را از مقدمه تا نتیجه، حداقل 10 بار بخوانید و تمرین کنید. استیو جابز، صدها ساعت را به تمرین سخنرانی های خود اختصاص می داده تا بهترین معرفی را از محصولات اپل داشته باشد.

طوری تمرین کنید که انگار واقعی است

در هنگام تمرین، موقعیت محیطی صحنه سخنرانی را به همان صورتی که می خواهید سخنزانی خود را ارائه دهید آماده کنید. مزیت این روش این است که انرژی روانی کمتری را صرف فکر کردن به جزئیاتی می کنید که هنگام اجرای واقعی پیش می آید. در سال 2009، گروهی از محققین MIT ، یافتند زمانیکه محرک های بصری زیادی در مقابل ما قرار می گیرند، فقط یک یا دو محرک، مغز را فعال می کند؛ این یافته نشان می دهد ما فقط قادر هستیم روی یک یا دو چیز تمرکز کنیم.

تنها چیزی که شما در هنگام سخنرانی باید روی آن تمرکز کنید این است که با شنوندگان خود ارتباط داشته باشید و انتقال مفاهیم را بالا ببرید. نباید تمرکز شما هنگام سخنرانی واقعی با نگرانی اینکه بعد از این اسلاید چه پیش می آید یا کجای صحنه بایستید، به هم بخورد. هنگام تمرین، لپ تاپ خود را همان جایی که در سخنرانی واقعی می گذارید، قرار دهید. سخنرانی خود را قبل از اجرا حداقل در مقابل یک نفر اجرا کنید یا صدای خود را ضبط کنید تا ترس از در مقابل جمع بلند شدن و صحبت کردن را نداشته باشید.

دقایقی قبل از اجرا را به انجام حرکات خاص اختصاص دهید

بالاترین میزان استرس، چند دقیقه قبل از اجراست. برای غلبه بر این احساس، به مکانی بروید و دستهای خود را بالا ببرید و چند نفس عمیق بکشید. این تمرین، هیپوتالاموس را فعال می کند که در نتیجه آن هورمون هایی آزاد می شوند که آرامش را ایجاد می کنند.

دفعات سخنرانی در مقابل جمع را زیاد کنید

اگر می خواهید بهتر و بهتر سخنرانی کنید باید این کار را مرتب انجام دهید. هر بار که صحبت می کنید احساس استرس کمتر و راحتی بیشتری را خواهید داشت. به طور مثال ساده ترین کاری که می توانید انجام دهید این است که مثلا در مقابل اعضای خانواده خود در مورد اهمیت رفتن به تعطیلات بلند صحبت کنید. در هر صورت هر کاری که می تواند به شما در انجام بهتر این کار کمک کند، را انجام دهید.

کمتر در صحبت های خود مکث کنید

هر چقدر در سخنرانی های خود کمتر مکث کنید و از ا….. آه …….. استفاده نکنید، حواس تان کمتر پرت می شود. با خود تمرین کنید تا از این اصوات استفاده نکنید حتی در صحبت های روزمره خود نیز از این اصوات استفاده نکنید. یکی از راه هایی که می تواند در این زمینه به شما کمک کند، روش چانکینگ (Chunking) است. به این صورت که حروف اول کلمات اصلی را به هم وصل کنید و یک کلمه ایجاد کنید تا راهنمایی برای مطالب اصلی باشد. این کار به شما کمک می کند تا ریتم صحبت کردن شما یکدست شود و دیگر از اصوات پرکن مثل آه….. اِ…… استفاده نکنید.